Enklaar op reis

De laatste dag... De White cliffs of Dover

Vandaag is dan toch echt de laatste volle vakantiedag in Wales & Engeland aangebroken. Het werd een zonovergoten dag waarop we naar de White cliffs of Dover zijn gegaan. We hebben, omdat het de laatste dag was, lekker uitgeslapen en rustig ontbeten. Daarna zijn we vertrokken. Onderweg zagen we nog een veld waarop ze rugby aan het spelen waren. De heenweg verliep voorspoedig totdat we bij de toegangspoort kwamen. Daar stond een behoorlijke file omdat je moet betalen voor parkeren en dat moet je doen als je de poort inrijdt. Wij vroegen ons nog af of het niet efficiënter was als je betaalde als je eruit reed, maar er zal vast over nagedacht zijn. Zien we ineens een man uitstappen terwijl de rij net weer mocht doorrijden. Huh? Bleek dat hij besloot om aan de kant van de weg eens even fijn bramen te gaan plukken! Die man is gek!

Na een tijdje konden ook wij door de poort en we konden de auto mooi vlak bij het bezoekerscentrum parkeren. Rolstoel uit de auto en toen rustig richting de kliffen gelopen. En we moeten die Engelsen toch eens vragen wat zij bedoelen met "graduate slope". Want bij ons betekent het dat je een geleidelijke stijging hebt. Hier betekent dat niks geleidelijks. We hebben er daarom voor gekozen om eerst een stukje niet-rolstoelpad te doen. Op advies van een man op een bankje zijn we daarna wel het rolstoelpad gaan volgen. Cees heeft het hele pad gelopen. We hebben onderweg wel even op bankjes gezeten, maar dat was deels uitrusten, maar deels ook van het uitzicht over het Kanaal genieten. Eenmaal boven op de heuvel hadden we een mooi uitzicht op de - inderdaad witte - kliffen van Dover. Met daaromheen aan de ene kant het Kanaal en aan de andere kant een prachtig landschap. Er liepen ook nog "wilde" paarden. Hoewel, gezien het aantal selfies dat men maakte waarbij je natuurlijk zo dicht mogelijk bij het paard moet staan en het bij voorkeur zelfs moet aanraken, zal het niet heel wild meer zijn. Blijft toch verbazingwekkend, het gedrag van toeristen... Conny is nog even een stukje naar beneden gelopen voor wat foto's en filmpjes terwijl Cees op de top bij de spullen bleef. Het was behoorlijk warm in de zon. Na een tijdje gezeten en genoten te hebben, zijn we weer rustig terug naar beneden gelopen, richting bezoekerscentrum.

Bij het bezoekerscentrum hebben we geluncht. Cees had de pompoensoep (hihi, moest hij er toch aan geloven) met brood en een flesje cola en Conny had de chocolade hazelnoot taart met een flesje 7up. Omdat we graag van het contante geld af wilden (anders moet je het toch maar weer omwisselen en met de huidige wisselkoers is dat zonde) hebben we wat souvenirs gekocht. Goeie smoes hè? :-) . En omdat het zulk mooi weer was, was het natuurlijk ook echt tijd voor een ijsje dat we heerlijk in het zonnetje hebben opgegeten. Nog even een sanitaire stop en toen zijn we terug gegaan naar de auto op weg naar het vakantiepark.

Onderweg hebben we net buiten Dover nog even getankt, dan hoeven we dat morgen niet meer te doen. En ja hoor, zoals verwacht ook vandaag weer in de file met (zeer) langzaam rijdend verkeer. En dan vraag je je af waarom, want er was helemaal niets. Maar dan ook echt helemaal niets. Na ongeveer 10 kilometer reden we allemaal weer gewoon. Rare jongens die... Eenmaal in Minster zat Conny naar Cees te luisteren en reed pardoes de afslag voorbij. Maar geen man overboord, de navigatie brengt uitkomst :-) .

Vanavond gaan we alvast de meeste dingen inpakken. En morgen gaan we dan - opnieuw - richting Dover, maar dan om met de boot mee te gaan. En daarna de vermoedelijk lange rit door Frankrijk, België en Nederland. We rekenen maar op veel files (op een maandag). Staat tegenover dat als we de boot van 12 uur maar halen, we daarna alle tijd aan onszelf hebben.

We zijn er uit

We zijn er uit. We gaan vandaag maar eens richting Canterbury. Maar eerst geld pinnen. En sodeju, wat is dat toch een gedoe. Tuurlijk kun je naar een willekeurige pinautomaat, maar we weigeren nog steeds heel veel kosten te betalen en tegen een belachelijke wisselkoers. Dus op zoek naar een normale bank met een normale pinautomaat. En dat werd Sheerness. Maar daar waar een bank hoorde te zitten, zat 'ie niet. Daarom maar een andere gekozen. En dan moet je weer een rondje rijden. Weg afgesloten (vermoedelijk waterleiding gesprongen, want het waterbedrijf was aan het werk - op een zaterdag - en er werden flessen water uitgedeeld aan bewoners), omrijden. Maar jawel, daar was een Halifax. En een bakker. Laten we nou ook brood moeten hebben. Gelijk maar iets lekkers voor bij de koffie meegenomen. We hebben nog even op een bankje gezeten in het centrum.

Daarna zijn we naar een nabij gelegen tuincentrum geweest. Die zagen we op de heenweg en op de terugweg er toch maar eens even langs. Ze hadden daar hele aparte narcissenbollen. Leken net dahlia's. Dus maar gekocht... En er stonden ook mooie helleborussen die Cees als liefhebber van helleborussen niet kon laten staan. Drie verschillende variaties en ook alle drie meegenomen. En die plantstokken zijn ook wel erg handig... En zo toch weer met een tas vol spullen de winkel verlaten.

Vervolgens besloten we richting Canterbury te rijden. Cees wilde daar in ieder geval nog naar een tuincentrum (hoeveel tuincentra wil je bezoeken in je leven?) en misschien gingen we wel naar de kathedraal. Maar die stond helemaal in de steigers zagen we en daar hadden we niet zoveel zin in. Eerst naar het tuincentrum. He, mooie tulpen. En die soepkom is ook wel mooi (voor Cees natuurlijk, de soepverslaafde). Conny zag een leuk theeschaaltje. En nog wat spulletjes voor iemand anders. En zelfs iets voor de Sinterklaas. Ja, je kunt maar beter voorbereid zijn. In het restaurant hebben we geluncht. Cees had - uiteraard - de soep. Wat voor soep het was weten we niet, maar het leek iets met mais. Conny had de baguette met tonijnsalade. Oja, en een banoffee pie want die riep haar naam :-) . En voor Cees een sausage roll. Soort saucijzenbroodje maar dan anders.

Na het tuincentrum zouden we nog naar Goodnestone Gardens, maar bij aankomst bleken die om onduidelijke redenen gesloten te zijn. Maakt niet uit. Op de terugweg zijn we nog gestopt bij Gibson farm shop voor wat kleine boodschapjes (dan was de rit naar Goodnestone niet helemaal voor niets :-) ). Conny begint hoe langer hoe meer de pest in te krijgen op die *lelijk woord*-britten. Varkens in het verkeer, kan niet anders zeggen. Vanuit stilstand voor jouw auto de snelweg op rijden is heel normaal. Tuuuuurlijk. NOT! Maar we passen ons graag aan gnagnagna.

Terug op het park bleek dat inderdaad de waterkoker vervangen is (je moest de aan-uit knop vast blijven houden tijdens het koken) en we hebben inderdaad een nieuwe pan gekregen. Niet de gevraagd en aan deze hebben we niets (je vraagt een gewone pan, krijgt een koekenpan) maar dat terzijde. De bank is nog niet gerepareerd, maar dat zal ons een worst zijn. We hebben ons er al bij neergelegd dat het een eh, nou ja shitpark is (met extreem luidruchtige gasten die lekker om 1 uur 's nachts buiten lopen te bleren) en dat nu nog maar 2 nachtjes is en overdag zijn we toch weg. Je kunt niet alles hebben zeg maar.

Wat we vandaag wel (onverwachts) hadden was mooi weer. Er was voorspeld dat het bewolkt zou zijn maar we hebben vandaag volop zon gehad.

Morgen gaan we naar Dover. Niet om met de boot mee te gaan (dat is overmorgen) maar om de kliffen maar eens van dichtbij te bekijken. En wat we verder gaan doen, zien we morgen wel. Misschien naar Dover Castle (maar Conny ziet eerlijk gezegd een beetje op tegen het met de rolstoel tegen de heuvels op rijden). Vanavond lekker relaxen, de oordoppen liggen al klaar voor vannacht en morgen de laatste volle vakantiedag. Wat gaat dat toch snel...

Stonehenge

Vandaag was weer een reisdag. Dat betekent vroeg(er) opstaan, de boel inpakken en gaan. Nou ja, iets meer dan dat, maar daar komt het wel op neer. Zitten we ons broodje te eten, gaat het brandalarm af. Een beetje aarzelend maar wat een herrie. Dat doet gewoon pijn aan je oren. Hij deed het niet voortdurend, maar met intervallen. Kortom, de batterij was blijkbaar (bijna) leeg. Want nee, er was geen brand :-) . Al met al is het gelukt om alles in te pakken en zijn we naar de receptie gegaan om de sleutel in te leveren. Zo gepiept.

En daarna op weg naar de eerste stop van vandaag: het tuincentrum. Om het artikel te kopen dat we gisteren niet gekocht hadden. Zelfde keten, zelfde aanbieding :-) . Dat was maar een kleine omweg en al snel konden we verder naar stop 2: Stonehenge. Dat verliep iets minder vlotjes. Het zijn eigenlijk 3 baans wegen waarbij dan de ene weghelft 2 banen heeft en daarna de andere. Maar ja, dan moet het verkeer dan wel weer een keer invoegen. En dat levert files op. We hadden op een gegeven moment de vrees dat we nooit op tijd bij Stonehenge zouden zijn. Ze werken met timeslots en wij hadden kaartjes voor 13:30. Tijd zat zou je zeggen. Uiteindelijk bleek dat ook zo te zijn en waren we kwart over 1 al bij de cirkel zelf. Ze hebben een shuttlebus en daar kun je zo met de rolstoel in. Super handig want het is nog best een eindje lopen van het bezoekerscentrum naar de cirkel en dan heen ook de heuvel op. Lekker luxe hoor!

Eenmaal aangekomen bij Stonehenge lag er een prachtig pad waar we prima met de rolstoel over konden rijden. Er was ook een stuk gras, maar dat was droog en daarmee prima te berijden. Je kunt helemaal om de stenen heen lopen (op een afstandje natuurlijk) en zo kun je het van alle kanten bekijken. Er is ook een audiotour (in het Nederlands!) die je voor 3 euro kunt lenen. Echt super handig! We hebben toch best wel een tijdje doorgebracht, maar dat kan ook niet anders als je de audiotour helemaal wilt volgen. Dat hebben wij niet eens gedaan. Toen we alles bekeken hadden, zijn we met de shuttle teruggegaan naar het bezoekerscentrum. Daar hebben we een sanitaire stop gehouden en gelijk even geluncht. En toen op naar de souvenirwinkel. Je weet natuurlijk dat je bij zoiets de hoofdprijs betaalt, maar ze hadden zoveel leuke dingen dat het bijna moeilijk kiezen was. Bijna... :-) .

En toen zijn we weer verder gereden naar ons volgende vakantiepark. Ook dat ging niet vanzelf, maar dat kan eigenlijk ook niet anders als je om Londen heen rijdt. En ineens zien we zwarte rook. Niet bij ons natuurlijk, maar een stuk verderop op de snelweg. Toen we er langs reden (we moesten wel, aangezien we die kant op moesten) zagen we dat er een jeep in brand stond. De hele voorkant stond in vuur en vlam. Toen we er langs reden vlamde het wat op en je voelde gewoon de hitte, terwijl er toch ook nog een lege rijstrook tussen ons was. Brrr, griezelig hoor. Het zal je auto maar zijn. Voor de rest zijn we vrij vlot naar het park gereden. Daar aangekomen ingecheckt en naar de stacaravan bij Ashcroft Coast. Wat zullen we daar nu eens over zeggen... Eh, zoals het is: het is prut! We gaan er niet teveel woorden aan vuil maken, maar de review is al naar Tripadvisor gestuurd. Wat een *lelijk woord* caravan. Nou ja, we maken het wel werkend, maar we hebben wel eens beter gehad (en slechter nooit).

Morgen gaan we ook iets doen, maar we weten nog niet wat. Daar gaan we vanavond maar eens over nadenken...

Een rondje Cornwall met tuincentra

En jawel hoor, we hebben vandaag echt uitgeslapen! Lekker rustig aan gedaan en na het ontbijt zijn we op pad gegaan. Als eerste zijn we naar de "Plant World Superstore" gegaan. En hoewel de navigatie bekend staat om haar bijzondere routes, was dit er eentje die er boven uit stak. Djeez... Hoe dichter we bij Plant World kwamen, hoe smaller de weg werd. Van 2 baans, naar een ruime 1 baan, naar een smallere 1 baan en vervolgens zo smal dat we de takken langs de auto hoorden gaan. En wij maar denken "we hopen niet dat we een tegenligger tegenkomen, want dan hebben we echt een probleem". Onzin natuurlijk, want er is geen hond die op die weg wil rijden!

En uiteindelijk kwamen we dan aan bij de Superstore Plant World. Eh, even kijken. Zitten we wel goed? Is dit kleine hokje met dat kleine kwekerijtje een "Superstore"? Of zoals als Cees het zei "is dit het"? En ja hoor, dit was toch echt Plant World, volgens de verkeersborden een "Superstore". Laten we het erop houden dat superstore geen verwijzing is naar de grootte van het bedrijf. Ze hebben wel een uitgebreide zadencatalogus zagen we. Maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Moeten we wel eerlijk zeggen dat wij de tuin die je kunt bezoeken niet zijn in geweest omdat die nogal heuvelachtig en met veel trapjes schijnt te zijn.

Om het geen nutteloze rit te laten zijn, hebben we maar even koffie met taart genuttigd. En gelijk gebruik gemaakt van de wifi verbinding om maar eens wat andere adresjes op te zoeken. In de catalogus zagen we nog een hele aparte soort tomaten, waar we zaad van hebben gekocht. Voor volgend jaar. En toen op naar het volgende tuincentrum. Daar hebben we verder niets gekocht. Toen kwamen we langs Wyevale Garden Centre en daar hebben we wel wat gekocht. Wat bloembollen, wat vloeibare tomatenmest en nog wat dingetjes. En vervolgens verder gereden naar Cornwall. Daar kwamen we bij een tuincentrum wat niet veel was. Of liever, niet wat wij zochten. De volgende ook niets gekocht. Uiteindelijk zijn we naar Carnon Downs Garden Centre geweest waar we in een soort "kweek-hemel" kwamen. Wat hadden ze daar veel kweekmateriaal zeg! En daar zijn we ons een klein beetje te buiten gegaan... Dus met heel veel nieuwe materialen hebben we de winkel weer verlaten. We hebben nog wat gedronken. Broodjes enzo werden tot 14:30 geserveerd (bijzonder!) en wij waren natuurlijk na die tijd, maar gelukkig hadden ze nog wel een stukje taart. Daar is vooral Conny blij mee, Cees iets minder :-) .

Vervolgens zijn we weer op weg gegaan naar het vakantiepark. Op de terugweg hebben we nog even getankt en zijn we over een tolbrug gekomen. Deze was aanmerkelijk goedkoper dan die naar Chepstow met maar 1,50 pond. En zwak als we zijn, hadden we weer geen zin in koken en hebben we een maaltijd bij de Chinees gehaald. Geen dinner for two, want dan krijgen we weer zoveel. Nu gewoon 1 ding. En voor Cees een soepje (die begon te trillen, dus we hadden geen keuze). En gelijk bij de buren maar even boodschappen gedaan.

We hebben er een beetje spijt van dat we bij Wyevale een artikel niet gekocht hebben. Maar gelukkig blijkt het een keten te zijn en kunnen we morgen op weg naar het volgende vakantiepark langs een andere vestiging rijden :-) . En morgen gaan we naar Stonehenge. Tenminste, daar hebben we kaartjes voor gekocht. Ze werken met tijdsloten en we hebben een kaartje voor 13:30. Maar eerst de auto inpakken en uitchecken.

The Hawk walk

De dag begon vandaag met een aantal oepsjes. Cees stond om 07:30 uur al naast het bed, in de veronderstelling dat hij zich verslapen had en dat het al 10:30 was. Pas toen Conny vroeg waarom hij zo vroeg op was, viel het kwartje pas... En Conny had de reistijd naar onze excursie van vandaag hetzij verkeerd gezien in de navigatie of iets verkeerd ingevuld ofzo. Want vooraf had ze nagekeken dat het een uurtje rijden was en toen we de navigatie in de auto aan zetten, bleek dit 1,5 uur te zijn! Gelukkig waren we een half uur te vroeg vertrokken, in verband met eventuele vertragingen onderweg ofzo. En op de snelweg schoot het flink op dus uiteindelijk kwamen we 10 minuten voor 13 uur aan bij Riverside camp in South Molton. Ruim op tijd. Onderweg zagen we op de snelweg nog een auto die klemgereden werd door 2 politiewagens en iets later zagen we een derde wagen aan komen rijden. We weten niet wat er aan de hand was. Zo tegen 13 uur kwam Nigel Penfold, de valkenier, aan en zijn we gelijk naar het veld gegaan waar we... met een "Harris Hawk" gingen vliegen. Nou ja, de woestijnbuizerd vliegt en wij vangen hem op. Op het veld werden we voorgesteld aan Cassius, een mannetjes woestijnbuizerd van 11 jaar oud die al sinds dat hij 3 maanden was getraind werd door Nigel.

Naast het landen en vertrekken vanaf onze armen, werd er ook veel verteld over de vogel. Hoe hij getraind wordt, waarom hij doet wat hij doet. Maar ook over zijn fysieke eigenschappen zoals klauwen, ogen, veren, snavel etc. Dat hij vooral gek is op de pootjes van een kuikentje en niet dol is op konijnenvlees. Dat hij wel konijnen en fazanten vangt, maar geen vliegende vogels (opa kwam tijdens de sessie een kijkje nemen en Conny vreesde even dat hij de volgende op het menu was). Op de vraag waarom Cassius getraind was om fazanten te vangen was het antwoord "omdat het lekker vlees is". Oftewel, ze delen de buit :-) . Als je je vuist dichthoudt (met of zonder pootje) dan gaat hij op je hand springen enzo. En we moesten een pootje zo stevig mogelijk vasthouden, maar dan merk je hoe sterk zo'n vogel is! Later schoot Nigel met een katapult het een en ander in de lucht en dan moest Cassius dat opvangen in de lucht. Nou ja, dat was het plan. Nigel vertelde dat dit niet is wat een woestijnbuizerd van nature makkelijk kan en doet en dat het 50% van de tijd goed gaat en dat dit op zich al best knap is. Vandaag had Cassius er 3x voor nodig, maar de derde keer ving hij het dan ook keurig op vanuit de lucht. Moeten wij proberen :-) .

Het was echt superinteressant en vooral ook erg leerzaam. We hebben in dat uur (de sessie duurt een uur) meer geleerd dan in al de tijd dat we op school gezeten hebben. Dat we met ons 3-en waren hielp natuurlijk ook mee. Het was de hele tijd bewolkt maar droog geweest maar aan het einde van de sessie begon het te regenen en net als wij, houdt Cassius ook niet van regen en zijn we daarom gestopt. Daarna hebben we nog wat warms gedronken in het restaurant bij de camping. Het was een fantastische middag en we hadden het niet willen missen!

Iets na 14:30 zijn we vertrokken naar "The Corn Dolly". Dat is een soort theehuisje in South Molton waar je heel veel lekkers hebt. Van taarten tot sandwiches. Cees had de, jawel, zoete aardappel met sinaasappel soep en een ham/kaas omelette. Conny had de Corn Dolly club sandwich. Alles was hartstikke lekker en het was een prima late lunch. Daarna zijn we weer rustig teruggereden naar het park. We kwamen onderweg nog even in de file. Er was namelijk een botsing gebeurd en daar maken ze hier nogal een heisa van met meerdere politiewagens, een ambulance etc. Ze stonden op de vluchtstrook, maar blijkbaar was het toch voldoende om een mega-lange file te veroorzaken. En het verkeer moet zichzelf maar redden, want er wordt verder niets afgezet. Maar we verbazen ons hier wel over meer dingen in het verkeer.

Ongeveer 17:30 kwamen we weer aan op het park. We hebben maar wat later gegeten dan normaal, aangezien we pas rond 15 uur geluncht hadden. En we hadden nog Chinees over van gisteren. Was een prima maaltijd. En nu zitten we wat televisie te kijken (Cees kijkt naar Walker, Texas ranger en Conny niet :-) ).

Morgen gaan we in ieder geval naar de Plant World Superstore. Daar heeft Cees zijn oog op laten vallen en aangezien een kinderhand gauw gevuld is... En vermoedelijk gaan we richting Cornwall. Eens eventjes daar kijken. En misschien, heel misschien, kunnen we wel uitslapen???? Nah...

We hebben gewonnen! Of toch niet? :-)

Vandaag gingen we naar Chepstow waar vandaag paardenraces gehouden werden. Het is even een stukje rijden (2 uur enkele reis, wat bezielt ons?) maar hopelijk hebben we dan ook wat. We hadden vooraf al een hospitality package gereserveerd. In ons geval was dat een Afternoon tea. Dan heb je - de naam zegt het al - een afternoon tea, een tafel die de hele dag van jou is, een racedag programma en entree. Vooral die tafel was erg makkelijk. Je weet vooraf namelijk niet wat voor weer het wordt en als het regent, dan zit je in ieder geval droog. Op weg naar Chepstow kwamen we nog over een tolbrug. Forse tol: 6,70 pond! En gek genoeg betaal je alleen tol als je naar Chepstow gaat, niet als je er vandaan komt.

Eenmaal aangekomen bij de racebaan de auto geparkeerd en op naar de ingang. Cees is maar gelijk in de rolstoel gaan zitten omdat we niet wisten of het ver lopen was (ook binnen). Achteraf bleek dat mee te vallen, maar nu wash het helemaal makkelijk. Bij de ingang wilde men toch wel graag onze tassen even nakijken. En laat Conny nu haar Leatherman bij zich hebben. En nee, niet voor het zakmesje, maar wel voor de schroevendraaier die daarin zat om de rolstoel eventueel te repareren. Nou, die mocht niet naar binnen. Die hebben we daarom netjes achtergelaten bij de receptie en weer opgehaald toen we weg gingen. Het was niet superdruk, maar er waren zat mensen. Het restaurant zat in ieder geval vol. Er was ook een groep van mannen en vrouwen, aan twee grote tafels. De mannen zaten bij elkaar en de vrouwen ook. En die vrouwen maakten me toch een partij lawaai! Die konden niet gewoon met elkaar praten, er moest perse geschreeuwd en gegild worden. Nou ja, laten we het zo zeggen: ze bevestigden het beeld dat we al hadden van Engelsen... Er zullen vast andere Engelse mensen rondlopen. Die zijn wij alleen nog niet tegen gekomen. Iedereen houdt trouwens wel heel aardig de deuren voor ons open. Dat moet ook gezegd worden.

Eenmaal aan het tafeltje kwam er een man in het restaurant die wat vertelde over de races en de paarden. We hebben het maar even voor kennisgeving aangenomen. En toen zijn we onder het genot van een frisje het race programmaboekje maar even gaan doornemen. We besloten al snel dat we niet ieder voor zich zouden wedden, maar samen. We begonnen met de eerste race waarbij we besloten dat "Fusion Central" - volgens het boekje de kanshebber voor ons als "winnaar" (win) gold en "Frolic" als 1,2 of 3 (place). Bij win geef je aan wie jij denkt dat gaat winnen. Bij place geef je aan welk paard op 1e, 2e of 3e plaats zal eindigen (1 van die plaatsen dus). Bij place krijg je minder uitgekeerd, maar je winkans is wel groter. Dus Conny naar de "Totepool" om in te zetten. En ruig dat we waren... 2 pond per paard :-) . Ja, je moet klein beginnen :-) . En laat Frolic nu toch bij de 1e 3 zitten. Dat was maar liefst 2,80 pond! Hihi. Oja, dat drinken was ook nog een dingetje. Je kon ook een "rekening" openen en dan werden de uitgaven van die dag op de rekening gezet en kon je die in 1x betalen. Maar dan nemen ze je credit card in die daar in een kluis gaat. Het risico dat we op 1 of andere manier de credit card zouden vergeten, was ons wat te groot. We hebben dus keurig direct contact betaald. Je zou een checklist moeten hebben als je naar huis gaat: Leatherman ophalen bij receptie. Credit card ophalen in restaurant. Nee, dat doen we maar even niet :-) .

Bij de tweede race gokten we 2x place op "Cherished" en "Natheer". Geen prijs. De derde race 2x place op "Diamond Dougal" en "Motown Mick". Daar zat geen wetenschap achter, het alitereerde zo lekker :-) . En jawel, "Motown Mick" won de race. Dat was 5,20 pond gewonnen! De vierde race kozen we 3x place voor "Another Boy", "Salt Whistle Bay" en "Plant Pot Power". Die laatste omdat we tuinieren leuk vinden. En "Salt Whistle Bay" werd 3e, dus ook prijs. Maar liefst 3,40 pond :-) . De laatste race besloten we een deel boven bij de Totepool in te zetten en Conny wilde graag ook bij de bookmakers buiten een gokje wagen. Gewoon voor de leuk. Dus boven ingezet op place voor "Outcrop" en "Pacofihla". En buiten bij de bookmakers hebben we het risico gespreid met place op "London Grammer" (die vlak voor de race de jockey afwierp, die maakte een lelijke smak), "Sam the Rebel" en "Performance Art". De kans dat die andere 2 wonnen was erg klein. En "Outcrop" werd 1e en "Pacofilha" 2e. En dat was 4,40 pond. We hebben dus 28 pond uitgegeven om 15,80 pond te winnen :-) . Nou, financieel rijk zullen we er niet van worden, maar het was wel een geweldig leuke ervaring. Hoe dichter de paarden bij de finish kwamen, hoe harder ze aangemoedigd werden door de mensen. Echt super leuk om mee te maken. En toegegeven: het is hartstikke leuk om in te zetten en dan ook wat te winnen. Het is nu niet zo dat we opgenomen moeten worden in de Jelinik kliniek, maar we waren wel enthousiast :-) .

En dan hadden we natuurlijk nog de afternoon tea. Na de tweede race vonden we het wel tijd voor de afternoon tea. Er werd een soort mini-room divider gebracht waarin allerlei lekkere dingen zaten van sandwiches, brownies, tot kleine mini taartjes, soesjes en natuurlijk scones. Met uiteraard thee of koffie. Het was heerlijk en supergoed verzorgd. En ondertussen konden we via de televisies de 3e race bekijken. Kortom: het is even een eindje rijden, maar het is een enorme aanrader.

De terugweg was natuurlijk net zo lang als de heenweg. Blijft een roteind over een enorm geestdodende snelweg (M5). Supersaai dus. Voordeel was dat we nu een uur later bij Paignton waren dan gisteren en waar we gisteren toch best een tijdje in de file hebben gestaan, reden we nu zo door. We kwamen langs de afhaalchinees en besloten dat we geen zin hadden in koken. Daarom een menuutje voor 2 gehaald. Zo, dat was veel! Drie keer raden wat we morgen eten :-) .

En nu zitten we ons kapitaal te tellen en te bedenken wat we met onze winst, of liever: beperking van het verlies :-) , gaan doen. Nee grapje. Morgen gaan we nog iets leuks ondernemen. Tenminste, als het weer mee zit. Vooral de wind moet niet al te hard zijn... Kanniewachten...

Feestje, schoenen en een "maatwerk milkshake"

De ochtend begon natuurlijk feestelijk aangezien Conny vandaag jarig is. Maar het was ook een reisdag en dat betekent de koffer en spullen inpakken. En gezien onze koopdrift van de afgelopen 1,5 week levert dat zo langzamerhand een logistiek probleempje op. Maar niets wat we niet aankunnen. Zo rond 09:30 zijn we richting receptie vertrokken om de sleutel in te leveren.

Daarna zijn we naar Carmarthen gegaan. De schoenen van Conny waren inmiddels zo slecht, dat het een gevalletje "genant" begon te worden. In verband met de onlangs aangepaste orthopedische steunzolen (lees: verhoogde hak i.v.m. een peesplaatontsteking) was dat nog wel een dingetje. Uit 9 van de 10 schoenen slipte de hak. De jongen in de winkel deed zijn best om te adviseren maar - niet om pietluttig te zijn - bij alle schoenen was wel iets niet prettig. Er was een paar schoenen die op zich wel ok zaten, maar waar ook de hak uit slipte. De jongen verzekerde dat als je er 2 dagen mee gelopen had, dan was de schoen naar je voet gevormd en dan zou je daar geen last meer van hebben. Maar 58 pond vonden we toch wel een te groot risico. Het is niet dat we even terug kunnen komen als het niet bevalt :-) . Dus uiteindelijk is Conny met het eerste paar dat ze in haar handen had toen ze in de winkel kwam de deur uit gegaan. Daar zat een verlijmde binnenzool in, maar de inschatting was dat we die er wel uit konden halen waardoor de hak goed zou zitten. Dus nog op het parkeerterrein van de winkel de binnenzool eruit getrokken, steunzolen erin en ze zitten perfect! Helemaal happy zijn we naar Swansea gegaan.

In, of liever bij, Swansea zit een tuincentrum en aangezien we ons voorgenomen hadden om minimaal 1 tuin en 1 tuincentrum te bezoeken. De tuin was gisteren al gelukt. En het tuincentrum vandaag ook. Het was niet groot, maar groot genoeg om toch wat dingen te kopen :-) . Zo waren we op zoek naar vloeibaar zeewier en zie daar... En ja, daar lag knoflook... Ow, die tulpenbollen zijn ook wel mooi he? He kijk, heel veel bonenzaden. Ach, kijk toch eens, de geurkaarsjes zijn in de reclame. Deze geuren hebben we in Nederland niet... He, moest jij niet nog perliet hebben? O, dan neem ik gelijk een zak vermiculiet mee. Oftewel, ons logistieke probleem is groter geworden in plaats van kleiner :-) . Er was ook nog een restaurantje en daar hebben we geluncht. Conny had wel zin in een milshake, maar het is altijd de vraag of er kleurstoffen in zitten. Ja dus. Komt de kokkin eraan en die zei dat ze nog verse frambozen had en of ze soms zou proberen daar een milkshake van te maken. Eh, goh, dat is wel erg attent zeg. Nou ja, als het niet teveel moeite is (je wilt iemand die zoiets wil doen ook niet voor het hoofd stoten). En eerlijk is eerlijk, het was een van de betere milkshakes die Conny ooit gehad heeft. Na afrekenen en hartelijke dank zijn we naar de kassa gegaan om onze spullen af te rekenen. Toch altijd weer even slikken :-) .

En toen zijn we op weg gegaan naar het volgende huisje in Paignton. Het was nog een behoorlijke rit van zo'n 3,5 uur. Maar eigenlijk allemaal over de snelweg. Conny probeert om zo snel te rijden dat we er niet onnodig lang over doen, maar zo zacht mogelijk dat het gunstig rijden is qua brandstof :-) . Dat lukt tot nu toe wel aardig. We rijden gemiddeld zo'n 800 kilometer op 1 tank en dat is aanmerkelijk meer dan in Nederland waar we ongeveer 600 kilometer rijden op 1 tank. Maar dat betekent niet dat we niet hoeven te tanken :-) . Dus morgen moeten we hem toch echt weer even vol gooien. Maar hier in Paignton is dat voor 1,169 per liter en langs de snelweg was dat zo'n 1,349. Dat scheelt nogal en das natuurlijk gewoon zonde van het geld. Dat kunnen we weer aan andere dingen besteden, hahaha. En daarom zijn we maar naar een winkelcentrum langs de snelweg gegaan (die bij de tankstations zitten). Daar zat een M&S waar we fruit, broodbeleg, yoghurt etc. hebben gekocht. Dat hoeven we al niet meer te halen.

Het inchecken was ook nog wel een dingetje, aangezien er twee parken zijn van 1 en dezelfde vakantiepark. Maar de receptie was gevonden en de stacaravan ook. Stamt zo te zien uit de jaren '70 ofzo en is een tikkie "out dated" zullen we maar zeggen, maar we kunnen ons hier prima redden. De bedden lijken goed (dat gaan we straks uit proberen), de bank en keuken ook. En dat is voldoende.

Morgen gaan we naar paardenraces in Chepstow. Het is even een eindje rijden, maar het lijkt ons enorm leuk. We zullen eens een gokje wagen :-) .

De botanische tuin van Wales

Cees mocht vandaag kiezen en hij koos voor de botanische tuin van Wales vlak bij Carmarthen. Ondanks dat het daar waarschijnlijk druk zou zijn i.v.m. die evenementen die er dit weekend zouden plaatsvinden. Zo gezegd, zo gedaan. Opstaan, aankleden, ontbijten en de auto in op weg naar de botanische tuin. Maar eerst even geld pinnen. Nou, dat is makkelijker gezegd dan gedaan... Zie maar eens een bank te vinden die ook een geldautomaat heeft. De navigatie heeft wel POI maar bij de dichstbijzijnde plaats was de hele bank niet te vinden, in de hele straat niet. We besloten dat we dan eerst maar richting botanische tuin zouden rijden en daar in de buurt dan een bank zouden opzoeken. Vanaf de afslag van de tuin zijn we naar een stadje in de buurt gereden en naar de bank. Nou, die bank was er wel, maar die had dan weer geen pinautomaat. Andere bank ingegeven in de navigatie. En ja hoor, bank + geldautomaat. Het heeft even geduurd, maar de missie is geslaagd. En nu snel naar de tuin.


Het zou vandaag deels zonnig, deels bewolkt zijn dus prima weer om met een rolstoel heuvels op te lopen. Eenmaal aangekomen bleek dat het helemaal niet zo druk was en konden we een vrij plekje vinden voor de deur. Conny had, als "carer" voor Cees gratis entree en Cees is bejaard dus die krijgt ook korting. En voor € 7,95 mogen we vandaag en binnen 7 dagen nog een keertje naar de botantische tuin. Gaan we natuurlijk niet doen, 1x is genoeg. Maar de prijs is alleszins redelijk.

Eenmaal binnen zijn we eerst rustig naar de kas gelopen. Onderweg verschillende planten gezien die we zelf ook in de tuin hebben. Eenmaal aangekomen bij de kas zijn we begonnen met het Australische deel. Daarna Zuid Amerika. Toen even gestopt voor de lunch en daarna via Zuid Afrika naar de uitgang van de kas. We zijn nog de Wallace tuin in geweest waar heel veel verschillende soorten dahlia's waren. Daarna zijn we richting veld gelopen waar er een show bezig was met roofvogels. Hoewel we dit al vaker hebben gezien, blijft het heel indrukwekkend om te zien hoe snel en precies die vogels kunnen vliegen. Vervolgens zijn we heel rustig door de ommuurde tuin gelopen waar er ook een groentetuin was. Hmmm, sommige dingen staan er daar toch iets beter bij dan bij ons... We doen toch iets verkeerd :-) . We zijn ook nog in de vlindertuin geweest, maar heel eerlijk gezegd: dat was niet veel. Er vlogen wel wat vlinders rond en ze hadden daar een (letterlijke) poppenkast waar je de rupsen zag verpoppen wat natuurlijk wel leuk was om te zien. Maar dat was het dan ook wel. Daarna zijn we verder door de ommuurde tuin gelopen, langs de bijenkast (1 kast) en naar de Japanse tuin. In de winkel hebben we nog een stel "mixed hybrids" Kniphofia's gekocht en een zak tulpenbollen. En toen zijn we naar de uitgang gegaan.

Al met al hebben we ons prima vermaakt vandaag, maar eerlijk is eerlijk. Het is niet de mooiste kas die we hebben gezien, noch de mooiste tuin. Tuurlijk is er het e.e.a. inmiddels uitgebloeid, maar het was vooral heel veel van hetzelfde. Zoals gezegd, we hebben ons vermaakt, maar we hebben mooiere kassen en tuinen gezien in 't leven. Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij een onbekende winkel (tuincentrum? bouwmarkt?) maar die was net gesloten. Blijkbaar sluit het op zondag hier om 16 uur. Het internet ligt eruit en als we nog even wachten, is onze bal ook nog lek :-) . Maar eens even contact zoeken met de helpdesk...

Morgen is een reisdag van Pendine naar Paignton en is Conny jarig!