Enklaar op reis

En we zijn weer op weg. Nou ja, voor heel even dan.

Omdat we gisteravond besloten hadden dat we zouden proberen een boot eerder te gaan, 10 uur in plaats van 12 uur, zijn we vanochtend vroeg opgestaan. We moeten toch om 10 uur het hotel uit. Dan blijf je alleen wat langer op bed liggen maar meestal ben je toch al vroeg wakker door andere gasten die vertrekken en dan sta je vanaf iets na 10 uur te wachten tot 12 uur. Het leek ons daarom beter om dan maar wat vroeger op te staan en te kijken of we een boot eerder konden nemen. Om kwart over 8 hadden we al uitgecheckt en reden we van het terrein af. We hadden ook besloten om niet bij het hotel te ontbijten, aangezien dat soms zo verschrikkelijk lang duurt en we die gok niet wilden nemen. Bij de terminal zitten ook winkeltjes en omdat Cees wel een beetje op tijd moet eten, heeft Conny daar een broodje gehaald. En voordat we vertrokken, had Conny gezegd dat als ze ergens een ultiem kitscherig souvenirtje kon vinden met betrekking tot de "royal wedding", ze dat dan zou kopen. En laat er in het winkeltje van de broodjes nu een heel erg lelijk kitscherig goudkleurig theelepeltje hangen! Die is in the pocket!

We konden zo rond 09:30 de boot op en werden weer keurig naar de gehandicaptenparkeerplaatsen geleid en Cees met de lift naar dek 6. Conny kreeg nog een curieus sms-je van KPN. Een tijdje ervoor liep de kapitein door het schip en toen vroeg Conny al aan Cees, als hij hier loopt, wie bestuurt dan de boot? Nou, blijkbaar is er tijdens zijn ommetje toch iets niet helemaal goed gegaan, aangezien het sms-je van Conny aangaf wat de belkosten voor Antarctica waren. Antarctica???? Toch maar even de jas aantrekken... Voor de zekerheid hebben we maar vast broodjes gekocht voor onderweg. Scheelt weer stoppen voor de lunch. Want we verwachten wel weer het e.e.a. bij Antwerpen.

Rond 13 uur kwamen we aan in Duinkerke. En vanaf daar de boot af en op weg naar huis. En dat liep voorspoedig. Geen files, niet druk. Nou ja, tot Haasdonk dan. Daar kwamen we in een file terecht waar we uiteindelijk 45 minuten over 9 kilometer hebben gedaan. En toen waren we de file nog niet uit. En het zag er niet naar uit dat het snel beter zou worden. En dan waren we nog niet eens bij Antwerpen! We hadden wel file verwacht, maar niet nu al. Daarom besloten om in plaats van richting Breda, maar richting Rotterdam te rijden. Dat ging eerst vlot, toen iets minder vlot maar het reed wel, en daarna ging het wel weer redelijk vlot. We zijn door 3 tunnels gekomen, waarvan 1 een toltunnel. € 6. Ach, als dat betekent dat we niet uren stil staan, betalen we die 6 euro met graagte. Toen we bij Gorinchem echt in de file kwamen (en niet door invoegend verkeer) waren we het echt zat en besloten we om maar wat te gaan eten. We stonden stil vlak bij de afrit naar een MacDonalds en dat leek een goede keuze. Het was inmiddels Dus wij van de snelweg af, naar de Mac. Bleek dat daarnaast een Tango zat en dat kwam mooi uit, aangezien we toch nog moesten tanken.

We hebben even rustig gegeten, toiletje bezocht en toen op naar het tankstation. Toen we klaar waren reden we de snelweg op en waren de files al verdwenen en konden we in 1x naar huis rijden waar we zo kwart voor 9 aankwamen. De "schade" in de tuin bleek enorm mee te vallen. Alles heeft regens en droogte aardig overleefd. En ach, we hadden toch al een nieuwe voorraad planten meegenomen :-) . We hebben genoten van de vakantie die echt veel te snel voorbij was. Maar even gaan nadenken waar we nu naar toe kunnen gaan ;-) ...

O nee, toch niet nog meer planten?

Vanochtend konden we wat later opstaan omdat we toch niet voor 11 uur de B&B hoefden te verlaten. We hebben lekker rustig aan gedaan en om 3 minuten voor 11 waren we klaar om weg te rijden. De zus van de eigenaar kwam nog even naar ons toe omdat hij naar het ziekenhuis moest. Of we het naar onze zin hadden gehad, goede reis, etc. En toen vertrokken we. We konden pas om 14 uur inchecken in het hotel en we hadden dan ook ruim de tijd om wat te ondernemen. We hadden al besloten om nog een aantal tuincentra in Kent te bezoeken. We begonnen bij een tuincentrum bij Canterbury. Daar was het meteen raak want het lampje dat we zochten was te koop. En die twee mini lelies zijn ook wel mooi... Kortom, wat reorganiseren in de auto en het past! Op naar de volgende. Onderweg zagen we nog een shockerend iets. We werden ingehaald door een ambulance. Op zich niets vreemds aan natuurlijk, totdat we ons realiseerden dat de bijrijder in de ambulance zaten te roken. Lekker. Je zult met een astma-aanval in de ambulance liggen... Nou, laten we er vanuit gaan dat hij de sigaret (nog) niet aangestoken had. Of dat het een elektronische sigaret was (weten niet of dat beter is) of dat we het beiden verkeerd gezien hebben.

Dat was Dobbies bij Ashford. En daar hadden ze een soort schijven met zaden die je zo in de grond kon doen. Dat leek ook wel weer een leuk experiment. Was niet duur dus mislukt het, dan is er geen man overboord. En inmiddels was het al ruim lunchtijd en we besloten om dan maar bij Dobbies in het restaurant te eten. Nou, dat was wat. Cees wilde - uiteraard - graag de soep met sandwich. En daarvoor moest je aansluiten in de rij. Er stonden twee dames in de keuken en dat was voor de hoeveelheid klanten duidelijk te weinig. Ieder broodje, panini of wat dan ook wordt ter plekke klaar gemaakt. Hartstikke vers natuurlijk, maar niet handig als het druk is en je hebt daar qua bezetting niet op gerekend. Ach, we hadden de tijd. Conny zag ondertussen haar leven aan haar voorbij trekken en das ook wel weer nostalgisch. We hebben uiteindelijk alleen die twee schijven gekocht en die passen makkelijk in de auto.

Na het afrekenen en de lunch zijn we doorgereden naar Bybrook Barn tuincentrum. En daar ging het helemaal mis. Er stonden wat Kniphofia's. Tja, daar kun je niet genoeg van hebben. En och, die camPAnula is ook wel leuk. He, een lelie die in de schaduw kan, ook handig. He, verdelgingsmiddel is in de reclame... En toen was het wel erg vol. Conny had bij Canterbury voor de zekerheid al een doos meegenomen. En die kwam nu goed van pas. We hebben wel het nodige moet herschikken, maar uiteindelijk is alles mee gekomen.

Inmiddels liep het al tegen vieren en besloten we - ook uit zelfbescherming :-) - om naar het hotel te gaan. Dat ging goed totdat de weg zich splitste en we ineens tussen allemaal vrachtwagens stonden. De linkerbaan stond echt helemaal proppievol met vrachtwagens, zo'n 5 kilometer voor de rotonde. En daarom besloten we maar op de rechterbaan te gaan rijden. Daar reden trouwens meer personenwagens. Bij de rotonde stond politie die vrachtwagens op de rechterbaan aanhielden (blijkbaar mag je alleen als passerende vrachtwagen op die baan rijden en niet als je naar de boot gaat. Daar trok een Italiaan zich trouwens niet veel van aan). Wij konden gewoon doorrijden en wat later kwamen we aan bij het hotel in St. Margaret's at Cliffe. Begonnen we vanochtend met een beetje regen onderweg, dat werd in de loop van de dag wel anders en inmiddels was het errug warm. Ook in de hotelkamer. Maar gelukkig hebben we onze ventilators met accu en die werken perfect!

Omdat het altijd wat langer duurt in het restaurant bij het hotel, besloten we om half zes maar te gaan eten. Met als gevolg dat we voor 7 uur al klaar waren. Dit keer ging het wel snel. Nou ja, hebben we nog wat aan de avond zullen we maar zeggen. En het ijsje hebben we inmiddels ook achter de kiezen. Morgen gaan we met de boot terug naar Duinkerke en dan de terugrit naar huis. Zal wel weer wat worden rond Antwerpen, maar dat zien we morgen wel.

Tsjoe, tsjoe en Winston Churchill

Vanochtend vond Cees het een goed idee om heel vroeg op te staan (ja, ik wilde niet dat we te laat weggingen). Hmmm, de avond ervoor had Conny nog gezegd dat we tussen 10:30 en 11:00 uur zouden gaan, dus om 8 uur opstaan is een tikkeltje overdreven. Maar inderdaad, hij was niet te laat :-) . Conny daarentegen vond het een beter idee om rond 9 uur op te staan. We hebben rustig ontbeten en zijn toen op weg gegaan naar Tenterden. We kwamen weer over een bijzonder smalle weg. Toch een rare griet, die navigatie. Er moet een andere weg zijn die normaler is, maar blijkbaar in haar ogen niet de snelste. Haar snel komt niet helemaal overeen met ons snel. Uiteindelijk kwamen we rond 11:30 aan bij het station in Tenterden.

Daar is dit weekend een 1940's festival op het station en rijden er de hele dag stoomtreinen tussen Tenterden en Bodiam. Hartstikke leuk natuurlijk, maar Conny heeft dan ook iets met treinen. Niet met de Nederlandse treinen (liever niet zelfs) maar bullettrains, stoomtreinen etc. is genieten! De entourage was hartstikke leuk. We werden opgewacht door een stel soldaten. Conny heeft Cees uit de auto geholpen en is toen de auto gaan parkeren. Vervolgens zijn we maar eens de kaarten gaan ophalen. Dat was nog niet eenvoudig. Conny had wel plaatsen gereserveerd in de rolstoelwagon maar moest de kaarten nog afhalen. Konden ze toch nergens de reservering vinden. Maar gelukkig werd het opgelost door een hele aardige dame, compleet in jaren 40 kostuum/haar/make up. Ze bracht Conny nog even naar de Station Master, Malcolm, zodat hij wist dat wij in de rolstoelwagon zouden meereizen en Conny wist bij wie ze zich moest melden om in de trein te gaan. We zouden om 13 uur vertrekken en hadden dus nog genoeg tijd om eens rond te kijken. Je kwam ogen te kort! Of dit ieder jaar plaatsvindt, weten we niet maar het was super professioneel aangepakt en ze hadden echt uitgepakt. Overal mensen die eruit zagen of ze zo uit de jaren 40 kwamen. Maar ook de aankleding op het station, oude auto's etc.

Er was afgesproken dat we ons om 12:45 zouden melden, maar we zijn maar iets eerder gegaan. We konden als eerste de trein in, omdat de andere rolstoelen elektrische rolstoelen waren en wat lastiger naar binnen konden. We hadden een prachtige plek met een tafeltje. Cees kon mooi in de rolstoel blijven zitten en we zaten voor een schoon raam! Om 13 uur vertrokken we. De fluit van de stoomtrein was een tikkeltje ielig maar niettemin hartstikke leuk. Overal waar je langs huizen of spoorwegen kwam stonden mensen te zwaaien enzo. Ze kwamen nog langs met drinken en we hebben maar wat fris met een Deens broodje gekocht. Met dat fris ging onderweg nog wat mis. Cees had cola en Conny fanta. En Conny vond de fanta al wat gek smaken op een gegeven moment. Totdat Cees vroeg waarom ze uit zijn flesje dronk. Ow, ja, het smaakte al wat gek... Hi hi.

Bij het station van Bodiam zijn we blijven zitten. De stop duurde maar 15 minuten en dat vonden we wat kort om de heisa aan te halen om de trein uit te gaan en de volgende rolstoelvriendelijke trein kwam om 16 uur. En we hadden eigenlijk geen zin om daar 2 uur op te wachten. We zijn dus met dezelfde trein teruggereden. Toen we aankwamen op het station van Tenterden zijn we even gaan zitten en heeft Conny wat te eten gehaald. Eigenlijk dachten we dat we de fly over van de Spitfire gemist hadden, want die kwam om 14:05 aan op Tenterden en toen zaten wij in de trein. Maar het blijkt dat hij nog een keer rondjes ging vliegen. Dat was ook wel erg leuk om te zien. En we weten nu dat een hotdog uit Kent niet hetzelfde is als een hotdog uit de rest van de wereld :-) . Smaakte er niet minder om.

We hebben nog even rondgelopen, zijn nog even gaan kijken bij de legervoertuigen en zijn toen teruggelopen naar de auto. Op de terugrit besloot Conny eigenwijs te zijn en op de normale/brede weg te blijven. En he, we zijn gewoon aangekomen bij de B&B :-) . Morgen vertrekken we richting Dover waar we nog een nacht in het hetzelfde hotel als bij aankomst verblijven. Morgen moeten we eigenlijk om 11 uur uitchecken, maar de eigenaar vertelde vandaag tegen Conny dat ze morgen naar het ziekenhuis moesten, verder geen gasten kregen en we rustig de hele dag mochten blijven. Dat gaan we natuurlijk niet doen en 11 uur uitchecken is al erg luxe maar het is wel fijn dat we er niet uitgejaagd worden. Past wel heel erg in hun gastvrije manier van B&B runnen. Het weer lijkt morgen wat tegen te vallen, maar aangezien er vooral tuincentra op het programma staan, maakt dat niets uit. En ach, die ene dag...

De dag!

Vanochtend wat vroeger opgestaan omdat we niet te laat naar Chelmsford wilden vertrekken. Uiteindelijk zijn we zo rond 10 uur vertrokken. We gokten erop dat het grootste deel van de bevolking hetzij in Windsor, hetzij voor de televisie zou zitten voor HET royalty huwelijk van dit jaar: Harry en Meghan die trouwen. Het schijnt hier nogal een dingetje te zijn. Wij krijgen er redelijk weinig van mee omdat we geen journaals enzo kijken, maar als je zapt op de televisie dan zie je wel errug veel programma's over hen voorbij komen. En we zagen gisteren tijdens het zappen een klein stukje van een live show vanuit Windsor en die straat stond al helemaal vol met mensen. Maar goed dat we niet gestopt zijn, aangezien we langs Windsor/Windsor Castle kwamen gisteren :-) (alsof het in ons opgekomen is...).

We kwamen nog over een tolweg, maar die betaal je online en hoef je dus niet direct te betalen. Moeten we maar niet vergeten, voor hetzelfde geld krijg je een boete. Het was bij de rotonde richting Chelmsford erg druk maar toen we die voorbij waren, was het eigenlijk best rustig. Toen we aankwamen bij Hylands House mochten we zo doorrijden naar de gehandicaptenparkeerplaatsen wat maar een klein stukje lopen naar de ingang was. We hadden nog geen entreekaarten gekocht voor het geval dat er iets tussen kwam of dat het waardeloos weer was en we niet zoveel zin hadden om in de regen te gaan lopen. Maar het was prachtig weer met een strakblauwe lucht. De kaarten waren ook vlot geregeld en toen op naar de ingang. Het was voor ons de eerste keer naar zo'n tuinshow in Engeland en we hadden er eigenlijk niet zo'n voorstelling van, anders dan dat we op televisie hadden gezien. Eigenlijk is het de Chelsea Flower Show maar dan in het klein.

Al bij 1 van de eerste stands zagen we wel wat leuke dingen. Hmmm, geen goed teken. En toen we de eerste rij stands hadden gehad, was er inmiddels al een gat in ons budget geslagen en we moesten nog heel wat stands/rijen :-) . We hebben in de schaduw nog een pasteitje gegeten en zijn toen weer verder gelopen. Uiteindelijk hebben we wat accessoires voor in de tuin gekocht, wat kruidenplantjes en nog wat sierplantjes. We hebben ons redelijk ingehouden om verdere logistieke problemen te voorkomen. Er traden ook nog artiesten op en een orkest. Het is eigenlijk een soort Libelle zomerweek maar dan lekker buiten, ruimer opgezet en met als thema "de tuin".

Toen we alles gezien en gekocht hadden, zijn we nog even naar het toilet geweest en toen rustig naar de auto gelopen. De terugweg was bijna gelijk aan de heenweg, alleen de weg waar de navigatie ons naar toe wilde sturen, konden we niet volgen omdat die afgezet was in verband met de Flower Show. En op de heenweg kom je door de toltunnel en op de terugweg over de tolbrug. We waren redelijk op tijd thuis en hebben nog even in het zonnetje in de tuin gezeten. Tot nu toe boffen we echt enorm met het weer. Er is maar 1 dag geweest dat het bewolkt was, maar zelfs toen klaarde het later op de avond op en begon de zon weer te schijnen. Morgen gaan we als het goed is naar Tenterden.

Een lange, lange, lange rit

Vandaag vertrekken we vanuit Cornwall naar onze volgende bestemming: Minster on Sea in Kent. We hadden gisteravond al een deel ingepakt en we hoefden vanochtend dan ook niet heel veel te doen. Conny besloot het ontbijt maar over te slaan en alvast de boel verder in te pakken. En om 09:30 hebben we dan ook de sleutel ingeleverd en waren we op weg. De terugrit ging een stuk vlotter dan de heenrit. Maar ja, we waren ook nog niet bij de A303. En daar begon inderdaad ook vandaag weer de ellende. Minder erg dan vorige week vrijdag maar toch. En hoe dichter we bij Stonehenge kwamen, hoe drukker het natuurlijk werd. Nu moeten we zeggen dat de weg ook wel een tikkeltje bizar is. Juist op het drukste punt gaan 2 banen naar 1. Vind je het gek dat er files ontstaan?

We hadden besloten om na Stonehenge pas te stoppen om wat te eten. Dat bleek eenvoudiger gezegd dan gedaan. Bij het eerste servicepunt dat we tegenkwamen bleek er helemaal geen eetgelegenheid te zijn, alleen de shop van het tankstation. Bij de tweede bleek de Burger King, de enige eetgelegenheid daar, gesloten te zijn in verband met een verbouwing. Maar bij het derde servicepunt was het wel raak. Een MacDonalds. Nou dan daar maar een hapje eten en een sanitaire stop houden.

Daarna zijn we verder gereden. Het was vanaf de MacDonalds nog maar 1,5 uur. Aangekomen in Minster on Sea was de straat snel gevonden, maar wat was ook alweer het huisnummer? Even de bevestiging van Airbnb nakijken en toen was het huis ook snel genoeg gevonden. De eigenaren wonen in de woning ernaast (en aan de andere kant een zuster van de eigenaar). Het is een cottage-achtig huisje waar eigenlijk alles aan en op zit wat je maar nodig kunt hebben. Een woonkamer, twee slaapkamers, badkamer en keuken met eettafel. Oja, en een gigantisch diepe tuin met verschillende zitjes. Oja, en een koelkastmagneet van de Paus. Prima accommodatie en we vermaken ons hier wel dit weekend.

We zijn nog even naar het winkeltje op de hoek geweest voor wat frisdrank enzo. Er zit ook paar kilometer verderop ook nog een Morrison's, maar dat zien we een andere keer wel. Nu nog even genieten van het zonnetje in de tuin. Morgen gaan we naar de National Flower Show in Chelmsford. Hopelijk is het dan ook een beetje lekker weer. Of in ieder geval droog.

He, dat is een goeie deal!

Vanochtend scheen inderdaad de zon en daarom maar besloten om inderdaad een tuin te bezoeken en wat tuincentra af te gaan. De keuze was gevallen op Potager Garden & Cafe omdat die rolstoeltoegankelijk zou zijn en er een restaurantje bij zat. De weg ging weer over allerlei smalle weggetjes door verschillende dorpjes, maar dat kon ook niet anders aangezien het in de middle of nowhere lag. Eenmaal aangekomen de auto geparkeerd en vol goede moed op weg naar de.... tuin? Hmmm, daar hadden we ons iets meer van voorgesteld. Er was inderdaad een tuin, maar ja, in principe kun je alles waar wat groens groeit (of zelfs dat niet) een tuin noemen. En rolstoelvriendelijk bleek ook hier weer een breed begrip. Het lijkt wel of er gedacht wordt: jongens, we leggen een helling aan, we gooien er gravel op en nu zijn we rolstoelvriendelijk. Maar rolstoelvriendelijk is niet alleen geen treden of afstapjes, maar je moet ook in je eentje een helling op kunnen rijden. En daar gaat het mis. We hebben de tuin dan ook maar vanaf bovenaf bekeken en zijn toen maar wat gaan lunchen... Nou ja, lunchen... Het bleek wel al snel dat de naamgeving "Garden & Cafe" eigenlijk "Cafe & Garden" had moeten zijn. De nadruk lag duidelijk op het restaurant gedeelte. En toegegeven, het zal er allemaal gelikt uit. Voor ons een iets te hoog "VT Wonen gehalte" maar het was wel allemaal netjes voor elkaar. De maaltijden echter, was niet helemaal onze smaak. Wij worden in ieder geval niet erg enthousiast van bulgur met aubergine. Kan lekker zijn en ieder moet het voor zich weten natuurlijk, maar Conny haakte al snel af en ging voor de koffie-amandeltaart en Cees bestelde soep. Weet nooit wat hij besteld, maar besteld gewoon en moest wel even slikken toen dat bietjessoep bleek te zijn tot grote lol van Conny. Maar het scheen prima te smaken.

Daarna zijn we naar St. Austell gereden om daar naar een tuincentrum te gaan. Cees had niet zo'n behoefte om naar St. Austell Brewery te gaan om bier te proeven, dus dat hebben we overgeslagen. En daar waar we volgens de navigatie moesten afslaan naar het tuincentrum te gaan... lag helemaal geen weg! Hmmm, das typisch. Daarom maar bij de rotonde teruggereden en bij de stoplichten linksaf geslagen. En ja hoor, daar lag het tuincentrum. Conny had nog steeds honger (het was dan ook tegen half 3) en daarom besloten we eerst maar eens echt te lunchen. Cees had natuurlijk al de bietjessoep op :-) dus beperkte hij zich tot de quiche en Conny nam de tonijnsandwiches. Was prima. Daarna hebben we nog wat plantjes bekeken en heeft Cees een distel gekocht.

Het volgende tuincentrum was Wyevale, een keten van centra in het Zuiden van Engeland. Daar hadden we wat meer plantjes gezien die we wilden hebben waaronder een coreopsis en een chaistophyllum oppositifolium. En we kwamen ook nog langs het vak met de diverse bestrijdings- en groeimiddelen. Daar stonden flessen die best goedkoop waren vergeleken met Nederland. 5,50 Pond per fles waarbij de 2e fles ook nog eens voor de helft van de prijs was. Konden we niet laten lopen. En daarom twee flessen meegenomen. Maar bij de kassa moesten we toch wel meer afrekenen dan dat we gedacht hadden. Maar liefst 30 pond voor 2 flessen. Conny verbaasd aangegeven dat dat wel een andere prijs was dan bij het vak stond. De dame achter de kassa liep daarom mee naar het vak. Bleek dat de flessen verkeerd stonden. Maar de grap was, dat overal waar die flessen stonden, aangegeven stond dat ze 5,50 pond waren en dus niet alleen bij dat ene vak. En omdat ze vonden dat wij niet hadden kunnen weten dat de flessen duurder waren omdat het overal verkeerd aangegeven stond, kregen we ze voor die prijs mee. Oftwel, 2 flessen voor 8,25 pond! Dat was wel heel erg tof.

Conny had een tijd terug op televisie verschillende afleveringen gezien met Rick Stein die verschillende restaurants in met name Cornwall heeft. En ook eentje in Newquay. En het leek een goed idee om dan bij Fistral Beach te gaan eten. Cees had zijn zinnen al gezet op fish & chips. Maar ja, we willen altijd graag snel van ons kleingeld af omdat de portemonnee dan lichter is. Iets te snel bleek maar weer, want nu hadden we niet genoeg geld voor de parkeermeter waar alleen maar munten in gingen. Nou, dan maar even geld wisselen in het restaurant, vinden ze vast geen probleem. Maar toen Conny bij het restaurant naar binnen stapte, zag ze dat het eigenlijk niets meer was dan een veredelde strandtent zoals wij ze kennen in Callantsoog. Zo'n "kinderen op blote voeten"-tent. En er stonden geen gewone tafels, maar van die picknicktafels. En het eten werd geserveerd in kartonnen doosjes. Lekker casual, dat wel, maar nou niet echt wat wij in gedachten hadden. En ook niet waar Conny zin in had. Daarom weer in de auto gestapt en op naar keuze 2, wat later eigenlijk een keuze 1 bleek te zijn. Maharadja, een Indiaas restaurant. Bleek dat dat ook uitzicht had op zee en het eten wat helemaal fantastische. Van buiten ziet het er wat onooglijk uit, maar van binnen helemaal prima! Vooraf hadden we de prawn puri (garnalen in licht pikante saus op Indiaas brood), Cees had als hoofdgerecht de methi lam en Conny de butter chicken. Met natuurlijk knoflook nanbrood en een fles koud water. Allemaal hartstikke lekker en zeker een aanrader!

Daarna hebben we nog even boodschappen gehaald bij de Morrison. Of eigenlijk eerlijk gezegd vooral verbandmiddelen voor Conny. Waren hele goede pleister, dus ook erg handig voor thuis. En we hebben gelijk maar getankt want dan hoeven we dat morgen, als we naar Kent reizen, niet meer te doen. Morgen gaan we dus naar Kent, naar de Airbnb in Minster on Sea. Zal wel weer een lange rit worden...

- . .-.. . --. .-. .- ..-. .. . -- ..- ... . ..- -- (morse)

Oftewel, "Telegrafie museum". Om bij het begin te beginnen: het was een wat onrustige nacht voor Conny. Met de ontsteking gaat het iets beter, maar het gaf vannacht nogal wat gedoe zullen we maar zeggen. Voordeel: ze was wel vroeg wakker. Door het gedoe was het ontbijt toch wat aan de late kant. Maar niet getreurd, beter laat dan nooit. In verband met het gedoe zijn we eerst maar naar de supermarkt gegaan waar ze wat prima verbandmiddelen hadden. En we moesten ook nog brood hebben. En fruit. Oja, en een schuimspaan! En zo hadden we toch nog wel wat boodschappen verzameld. Geen koekjes, want die halen we wel in de parkwinkel, die zijn het lekkerst. Omdat we besloten om na de lunch pas weg te gaan, hebben we ook maar twee Cornish pasties gekocht. Was best lekker, beetje pittig.

Na de lunch zijn we op weg gegaan naar Porthcurno. Wat daar te doen is? Nou, daar zit een telegrafiemuseum. En omdat het toch bewolkt was, was het een goede dag om een binnenactiviteit te doen. Eenmaal bij de weg naar het museum aangekomen en de gok maar gewaagd door een smal weggetje naar boven te nemen en te kijken of de gehandicaptenparkeerplaats vrij was. En die was nog vrij! Dat scheelde weer een hucht op lopen met de rolstoel. Eenmaal binnen kregen we wat uitleg wat waar te zien was en hoe we het beste bij de WWII tunnel kwamen.

Zo gezegd zo gedaan. Cees met de lift naar boven en daar aangekomen hebben we rustig even rondgelopen en hebben we daarna de film bekeken (die was halverwege toen we boven kwamen). Best interessant om te zien hoe vroeg in de tijd er al fysieke kabels gelegd werden naar India. De hele geschiedenis van de telegrafie in Porthcurno werd uitgelegd. Toen de film was afgelopen, zijn we de rest van het museum gaan bekijken. Er waren echt superveel telegrafiemachines. Mooi om te zien dat het allemaal bewaard is gebleven. En het morse alfabet. Wel een foto van gemaakt, nu nog onthouden :-) . Ook over het leven van de werkers werd uitgebreid toegelicht. Toen we boven klaar waren, zijn we met de lift weer naar beneden gegaan naar de WWII tunnels. Die zijn ook prima te berijden met een rolstoel. Wel hier een daar een deur die je open moet doen, maar op zich geen probleem. In die tunnels werd de geschiedenis van de telegrafie in de Tweede Wereldoorlog uitgelegd en ook daar echt heel veel toestellen. Sommige nog werkend ook. Er is ook nog een "ontsnappingsroute" maar die hebben we overgeslagen aangezien je dan een trap van 100 treden op moet. Een ander deel gaat over de glasvezelkabels en -verbindingen van tegenwoordig.

Toen we alles bekeken hadden, zijn we weer terug naar binnen gegaan en hebben we in het cafeetje wat gedronken. Cees had dit keer de rode kool soep (jazekers). Zag er wel uit als rode kool soep, maar smaakte niet naar rode kook vertelde Cees. Daarna zijn we naar de shop gegaan en hebben we nog koelkastmagneten (what else?) en twee onderzetters gekocht. Die onderzetters waren wel erg grappig. Die zijn gemaakt van gerecyclede printplaten. En aangezien Cees vroeger nogal wat met printplaten etc. deed, was dat wel een leuk idee. Tijdens het afrekenen was Cees alvast in de auto gaan zitten (of eigenlijk heeft Conny Cees naar de auto gestuurd omdat ze nog iets wilde regelen waar hij niet bij hoefde te zijn) en toen hij zat te wachten liep er zomaar een vos voorbij. Tegen de tijd dat hij zijn mobiel gepakt had, was de vos natuurlijk al weg, maar blijft toch leuk. Was wel een beetje miezerig vosje vertelde Cees.

Omdat we toch in de buurt waren en we jaren geleden John O'Groats bezocht hadden, het noordelijkste puntje van het Britse vasteland, leek het nu wel een leuk idee om dan ook maar Land's End te bezoeken, het zuidelijkste puntje van het Britse vasteland. Toen we aankwamen stonden er verschillende mensen bij de parkeerautomaat te wachten. We dachten eigenlijk dat ze gewoon op iemand stonden te wachten, maar toen Conny een kaartje wilde nemen, zag ze dat het tot 17 uur 6 pond vast prijs was en na 17:00 uur 2 pond. Ah, dus daarom stonden ze allemaal daar! Nou, dan eerst de rolstoel maar uit de auto halen, dan zijn die 3 minuten ook wel om. En na 17 uur was het ineens best druk bij de automaat. Het lijken wel Nederlanders :-) . En goed voorbeeld doet goed volgen en wij hebben ook een kaartje voor 2 pond genomen.

Land's End is een soort dorpje maar dan alleen met winkels en een hotel. De winkels waren om deze tijd gesloten dus het was eigenlijk uitgestorven. We zijn dan ook meteen doorgelopen naar het punt met de paal. Op die paal stond toevallig (nou ja, niet toevallig natuurlijk) ook John O'Groats vermeld met 870 mijl. En zo is de cirkel weer rond :-) . Na nog een foto van de vuurtoren en het laatste en eerste huisje hadden we het wel gezien en zijn we teruggelopen naar de auto. Daar heeft Conny nog haar goede daad verricht door haar parkeerkaartje aan iemand anders te geven. Mag waarschijnlijk niet, maar is ook onzin om het kaartje weg te gooien.

De terugrit ging iets sneller dan de heenrit, maar dat kwam omdat Conny nu niet de verkeerde afslag nam op de rotonde en dus niet over de B-weg werd geleid. Onderweg nog meer wild gezien, maar dan wel doodgereden. Het kan niet anders of de das wordt hier met uitsterven bedreigd. Jeempie, om de zoveel kilometer ligt er wel weer eentje in de berm. Naast konijnen, herten, etc. Eenmaal aangekomen op het park hebben we nog even een cup a soupje genomen die Cees heel handig over zichzelf gooide (huh? wat doe jij nou?) en hebben we maaltijd inmiddels ook achter de kiezen. En nu gaan we relaxen en he-le-maal niets doen!

Morgen lijkt een mooie dag te worden. We bespeuren inmiddels zelfs iets van een avondrood. Bij mooi weer staat er weer een tuin op het programma met wat tuincentra. Dat was immers het doel van deze vakantie. Mocht het alsnog slechter weer zijn, nou, dan zien we nog wel wat we gaan doen. Eerst lekker uitrusten.

Smokkelwaar en de Jamaica Inn

Vannacht nu eens geen lawaai op het dak. Desondanks zijn we vanochtend toch niet al te vroeg opgestaan. Na een rustig ontbijtje een kopje koffie gedronken en ondertussen gekeken wat voor weer het werd en wat we konden doen. De eerste helft van de dag zou bewolkt zijn maar 's middags zou het weer zonnig worden. Daarom leek het een goed idee om eerst maar eens een binnenactiviteit te gaan ondernemen en het werd: The Jamaica Inn.

Iets tegen twaalf uur zijn we naar Bolventor vertrokken. En toen we daar aankwamen, scheen de zon al volop. De Jamaica Inn is bekend door het boek van Daphne du Maurier en vertelt het verhaal van Mary Yellan die net haar beide ouders verloren en intrekt in bij haar oom en tante in de herberg de Jamaica Inn midden op de Bodmin Moore in Cornwall. Er ontstaat een heel verhaal over smokkelen waarin de Jamaica Inn een centrale rol heeft. De Inn stamt uit 1750 en is er nog steeds en is ook nog steeds een herberg waar je kunt slapen en eten. Maar er is ook museum dat gewijd is aan zowel Daphne du Maurier als aan het smokkelen. Volledig gelijkvloers dus prima te bezoeken. Er staan ook oude vaten waarop je kunt gaan zitten als je moe bent. Het museum was best interessant, vooral het smokkelmuseumdeel. Daar kun je dan weer leuke dingen lezen en zien over hoe er gesmokkeld werd en wat. Het beperkt zich niet tot Cornwall maar wat wel duidelijk wordt, is dat destijds smokkelen in Cornwall bijna "core business" was tot ongeveer 1845 toen er vrije handel ontstond en importheffingen verlaagd werden en er geen noodzaak tot smokkelen meer was. We hebben er een tijdje rondgelopen en ook nog een film gekeken over Jamaica Inn en het smokkelen. En nog een leuk weetje: het verhaal gaat dat Excalibur, het zwaar van Koning Arthur, na zijn dood door Sir Bedivere in een meer vlak bij de Jamaica Inn gegooid was zodat het teruggegeven werd aan de "lady in the lake". Grappig...

Na het museum zijn we in het restaurant wat gaan eten. Cees had de tomatengroentesoep, die noch naar tomaten, noch naar groenten smaakte (en er ook niet zo uit zag) maar op zich prima smaakte. Conny had de coronation chicken wat zoveel is als een broodje kipkerrie salade. Was ook prima. Geen geesten gezien of gehoord (wat ook 1 van de legendes is, ronddolende geesten in het restaurant en het hotel, vooral kamer 4). Daarna zijn we nog naar het winkeltje geweest waar we natuurlijk de gebruikelijke koelkastmagneten en pepermuntdoosjes hebben gekocht. Nog even een fotootje gemaakt van de piratenvlag en toen zijn we vertrokken naar een tuincentrum (jawel!) in de buurt.

Eenmaal aangekomen bij het "rolstoelvriendelijke" tuincentrum kwamen we er al rap achter dat ook hier rolstoelvriendelijk een breed begrip was. Ook een bizarre indeling. Vanaf het parkeerterrein moet je door een tunneltje met een helling, over het terrein van de verkoop van errug lelijke tuinornamenten de straat over steken om vervolgens weer een helling af te moeten naar het tuincentrum. Dat waren dus al 2 hellingen en dan ben je bij de voordeur. De tuinattributen zoals gereedschap enzo zijn wel makkelijk bereikbaar maar mocht je naar vaste planten willen kijken, dan moet je de volgende (nog steilere) helling af en als je het ook nog in je hoofd haalt om naar het toilet te gaan dan is daar... jawel, de vierde helling. Nou, na helling 2 hadden we het wel gehad. Conny heeft nog even snel een rondje gelopen bij de vaste planten om te kijken of het de moeite waard was. 13 in een dozijn, dus niet de moeite waard en we zijn dan ook maar weer weggegaan. Nog wel 2 bamboebogensets gekocht en van die plug-schijven (50 lijken toch echt te weinig).

Omdat we door het contante geld heen waren, zijn we op zoek gegaan naar een bank en zowaar, de navigatie heeft ons naar een pleintje geleid waar maar liefst 3 banken waren. Het pinnen was natuurlijk zo gepiept en toen zijn we weer teruggegaan naar het vakantiepark, zo'n 45 minuten verderop. Daar bleek het alweer (of nog steeds) bewolkt te zijn.

De activiteit van morgen laten we afhangen van het weer. Dus nog geen idee wat we gaan doen, dat zien we morgen dan wel weer. En hopelijk een rustige - dinosaurusvrije - nacht :-) .